19 października 2019

Sobota, XXVIII Tydzień zwykły
Rok C, I

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Pawła od Krzyża, prezbitera albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę albo wspomnienie świętych męczenników Jana de Brebeuf, Izaaka Jogues’a, prezbiterów, oraz Towarzyszy

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Jednym ze skutków grzechu pierwszych rodziców była utrata daru nieśmiertelności. Wyjęci uprzednio spod prawa śmierci, Adam i Ewa po swoim upadku poddani zostali prawu sprowadzającemu naturalny kres ich życiu.
Maryja, Matka Zbawiciela, zgodnie z przekonaniem podzielanym już przez pierwszych chrześcijan, nieskażona skutkami grzechu pierworodnego, została z duszą i ciałem przeniesiona do Nieba, a Jej śmierć była śmiercią pozorną i nazywano ją „przejściem” lub „zaśnięciem”.
Teologowie, zwłaszcza wschodni, postrzegali wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jako udział w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa. Maryja, jako pierwsza z ludzi, otrzymała pełnię darów wysłużonych przez Jej Syna. Jest pierwszą, która uczestniczy z duszą i ciałem w pełni chwały uwielbionego człowieczeństwa swego Syna. Jej wniebowzięcie jest zapowiedzią oczekującego także i nas udziału w chwale zmartwychwstałego Chrystusa. Ojcowie Soboru Watykańskiego II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele nazwali Maryję obrazem i początkiem rzeczywistości mającej stać się udziałem wszystkich członków Kościoła (por. nr 68).
Papież Pius XII w encyklice „Fulgens corona” (1953) stwierdził: „Ze względu bowiem na te dwa niezwykłe przywileje (Niepokalanego Poczęcia i Wniebowzięcia – przyp. red.), udzielone Bogurodzicy, tak początek Jej ziemskiej pielgrzymki, jak i jej koniec rozbłysły jasnym światłem. Doskonałej niewinności Jej duszy, wolnej od wszelkiej zmazy, odpowiada w sposób niezwykle harmonijny najpełniejsze uwielbienie Jej dziewiczego ciała, a Ona jak była złączona ze swym Jednorodzonym Synem w walce przeciwko piekielnemu wężowi, tak razem z Nim uczestniczy w chwalebnym triumfie nad grzechem i jego przesmutnymi następstwami.”
Według apokryficznych przekazów świadkami wniebowzięcia mieli być wszyscy Apostołowie, którzy na ten dzień zostali zgromadzeni w cudowny sposób przy Jej łożu i asystowali przy złożeniu Jej ciała do grobu. Następnego dnia nie było w nim ciała Maryi, a na jego miejscu znajdowało się kwiecie. Tradycja lokowała te wydarzenia na jerozolimskiej górze Syjon. Upamiętniały je wznoszone na tym miejscu kolejne kościoły. W krypcie obecnej Bazyliki Wniebowzięcia na Syjonie znajduje się urocza rzeźba Matki Zbawiciela spoczywającej na śmiertelnym łożu.
Liczni artyści najpierw w Grecji, Kapadocji, Egipcie, a potem we Włoszech, Francji, Hiszpanii przedstawiali wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny na barwnych freskach i ikonach czy na iluminacjach umieszczanych w średniowiecznych rękopisach. Sceny „zaśnięcia” lub „wniebowzięcia” znajdujemy w ornamentacji licznych świątyń romańskich, gotyckich i barokowych. Do najbardziej znanych należy wykonana w XII wieku mozaika w bazylice Santa Maria Maggiore w Rzymie, przedstawiająca Maryję zasiadającą obok swego Boskiego Syna na tym samym niebiańskim tronie.
W licznych polskich kościołach przedstawienie Wniebowzięcia znajduje się na obrazach umieszczonych w nastawach głównych ołtarzy i na sklepieniach świątyń. Do najbardziej znanych należy kompozycja rzeźbiarska „zaśnięcia” matki Bożej Wita Stwosza w krakowskiej Bazylice Mariackiej w Krakowie oraz kompozycja „wniebowzięcia” umieszczona w ołtarzu jasnogórskiej Bazyliki w Częstochowie.

Ks. Florian